Pse e rimendojmë çdo fjalë pas një bisede? Psikologia jep shpjegimin
Monday 7 September 2026, 12:12
Dritare.net
Përshëndetje Dritare.net dhe psikologe Enertila!
Unë që ju shkruaj jam një vajzë që e vendos veten shumë në siklet, pasi i rimendoj ato që them në një bisedë apo i përpunoj pasi biseda ka përfunduar. Të lutem, më thuaj diçka për këtë situatë. Faleminderit!
Psikologe Enertila Bekteshi përgjigjet:
Përshëndetje lexues të Dritare.net!
Nëse gjatë një bisede kemi pasur frikë se mos dukeshim të çuditshëm, ka të ngjarë që më vonë të kujtojmë kryesisht momentet që duket se e konfirmojnë atë frikë: një fjalë të gabuar, një pauzë, një përgjigje që e gjykojmë të pavëmendshme.
Kur mendojmë për një bashkëveprim, nuk e shohim atë si një regjistrim objektiv. Ne e rindërtojmë atë përmes kujtesës dhe ajo që mbajmë mend mund të ndikohet nga gjendja jonë emocionale dhe vetëpritjet tona.
Shpesh, fokusi i vërtetë i këtyre mendimeve nuk është ajo që thamë, por mënyra se si mendojmë se na është dukur. Mund të shqetësohemi se na është dukur i mërzitshëm, imponues, i pasigurt, arrogant ose tepër emocional.
Nevoja për të rindërtuar bisedën më pas shndërrohet në një përpjekje për të kontrolluar imazhin që lamë tek personi tjetër. Në fakt, nuk kemi thënë gjithmonë shumë. Ndonjëherë ndihemi në siklet thjesht sepse e kemi treguar veten, pa qenë në gjendje të kontrollojmë çdo fjalë paraprakisht.
Prandaj na vjen tundimi për ta rishikuar mendërisht skenën, për të kontrolluar nëse e kemi kaluar vijën. Por asnjë rishikim nuk mund të na tregojë me siguri absolute se çfarë mendoi personi tjetër, sepse një pjesë e përvojës shoqërore, në mënyrë të pashmangshme, mbetet përtej kontrollit tonë.
Marrja e një sigurie mund ta zvogëlojë shpejt ankthin, por nuk e zgjidh gjithmonë atë. Pas disa minutash mund të lindë një dyshim i ri. Problemi është se ajo që kërkojmë nuk është më thjesht një mendim. Është siguria se askush nuk ka dhënë një gjykim negativ për ne. Megjithatë, kjo është një siguri që nuk mund ta kemi.
Kërkimi i vazhdueshëm i konfirmimit mund të na mbajë të përqendruar në të njëjtën pyetje, në vend që të na ndihmojë të tolerojmë faktin se nuk do ta dimë kurrë saktësisht se si jemi perceptuar.
E dashur lexuese, përpjekja për të mos menduar për këtë rrallë funksionon. Mund të jetë më e dobishme të dallosh kur analiza ka ndaluar së prodhuari informacion të ri.
Është e rëndësishme të qartësojmë bisedat që kemi zhvilluar. Nëse e kemi lënduar vërtet dikë, mund të sqarojmë ose të kërkojmë falje. E rëndësishme është të tolerojmë idenë se mund të mos e dimë kurrë saktësisht se çfarë përshtypjeje kemi lënë.
Kjo nuk do të thotë të jemi indiferentë ndaj të tjerëve, por të pranojmë një kufizim të pashmangshëm të marrëdhënieve. Mund të marrim përgjegjësi për sjelljen tonë, por jo të kontrollojmë mendjet e atyre që kemi përballë.
E dashur lexuese, në këndvështrimin tim do t’ju thosha se reflektimi mbi atë që kemi thënë shpesh buron nga një nevojë e kuptueshme. Duam të jemi të sigurt se nuk kemi bërë ndonjë gabim, nuk kemi lënduar askënd dhe se jemi perceptuar ashtu siç kemi dashur.
Por një bisedë nuk mund të përsoset duke parë nga e kaluara. Ne mund të mësojmë nga ajo që ndodhi, të njohim një gabim të vërtetë dhe ta rregullojmë atë kur është e nevojshme.
Megjithatë, përtej një pike të caktuar, përsëritja e vazhdueshme e skenës nuk na bën më të vetëdijshëm: na bën vetëm më të pasigurt.
Shpresoj që këndvështrimi im t’ju ndihmojë sadopak për të kuptuar më mirë situatën tuaj.
Gjithë të mirat!
/dritare.net
