Ndryshon mendje shpesh dhe humbet interesin? Psikologia shpjegon arsyen
Monday 5 October 2026, 12:12
Dritare.net
Përshëndetje Dritare.net dhe psikologe Enertila!
Unë që ju drejtohem sot jam një vajzë e cila kam probleme me veten time. Unë shpesh jam e paqëndrueshme dhe ndryshoj mendje pa asnjë arsye. Ju lutem, më thoni diçka që mund të më ndihmojë.
Faleminderit!
Psikologia Enertila Bekteshi përgjigjet:
Nëse shpesh e gjeni veten duke ndryshuar mendje, duke kaluar shpejt nga entuziazmi në mungesë interesi, ose duke dëshiruar diçka vetëm për ta humbur atë, është e natyrshme të pyesni veten se nga vjen kjo ndryshueshmëri. Megjithatë, përgjigjja rrallë është e vetme: temperamenti, faza e jetës, stresi dhe përvojat personale mund të ndërthuren dhe të kontribuojnë në mënyra të ndryshme.
Për disa njerëz, ndryshueshmëria më e madhe është thjesht pjesë e mënyrës së tyre të të qenit. Një kuriozitet i fortë, kërkimi i stimujve të rinj ose lehtësia me të cilën zhvillojnë pasion për interesa të ndryshme mund t’i bëjnë ndryshimet në drejtim më të shpeshta. Në këtë rast, ndryshimi nuk është domosdoshmërisht një shenjë sipërfaqësore apo një problem psikologjik: ai mund të pasqyrojë një mënyrë më eksploruese të lëvizjes nëpër botë.
Megjithatë, në raste të tjera, ajo që duket si paqëndrueshmëri mund të varet nga kushtet në të cilat ndodhemi. Stresi i zgjatur, ankthi, mbingarkesa dhe lodhja mund ta bëjnë më të vështirë të kuptojmë se çfarë duam dhe të ruajmë motivimin dhe entuziazmin me kalimin e kohës. Kur burimet janë të kufizuara, edhe një zgjedhje që deri vonë dukej bindëse mund të duket papritmas shumë e kërkuar ose të humbasë tërheqjen e saj.
Përvojat në marrëdhënie mund të luajnë gjithashtu një rol. Nëse besimi, varësia nga të tjerët ose shprehja e nevojave tuaja kanë qenë sfiduese gjatë gjithë historisë suaj, mund të bëhet më e vështirë të ndiheni të sigurt në zgjedhjet tuaja ose të qëndroni në një marrëdhënie kur lind pasiguria dhe cenueshmëria. Në këto raste, ndryshimi i drejtimit ndonjëherë mund të veprojë si një formë mbrojtjeje nga shqetësimi.
Ndonjëherë, në fakt, ndryshimi i vazhdueshëm mund të bëhet një strategji për t’u distancuar nga emocionet e vështira për t’u toleruar. Kalimi i shpejtë në diçka të re mund të ofrojë lehtësim të menjëhershëm, por nuk e zgjidh shqetësimin themelor.
Në raste të tjera, ndryshime të theksuara në humor, interesa ose vendimmarrje mund të shfaqen brenda vështirësive më të gjera psikologjike. Ankthi, depresioni, përvojat traumatike ose disa tipare të personalitetit mund të ndikojnë në mënyrën se si e perceptojmë veten, marrëdhëniet dhe dëshirat. Megjithatë, luhatjet e humorit vetëm nuk përcaktojnë praninë e një çrregullimi: ato duhet të merren gjithmonë në konsideratë në lidhje me simptoma të tjera, kohëzgjatjen e tyre dhe ndikimin e tyre në jetën e përditshme.
Të jesh më e qëndrueshme nuk do të thotë të ndalosh veten të ndryshosh mendje ose të detyrosh veten të vazhdosh me diçka që nuk të duket më e drejtë. Përkundrazi, do të thotë të krijosh një hapësirë midis asaj që ndjen në një moment të caktuar dhe asaj që vendos të bësh.
E dashur lexuese, në këndvështrimin tim, për të stërvitur apo përmirësuar këtë situatë, do t’ju sugjeroja, si fillim, të bëni një pauzë përpara se të ndiqni çdo ndryshim.
E dashur lexuese, krijoni rutina të vogla si pika referimi, jo si kafaze. Jo çdo gjë ka nevojë të rishikohet çdo ditë. Mbajtja e disa zakoneve relativisht të qëndrueshme, si një ritual mëngjesi, një aktivitet javor ose një kohë e dedikuar vetes, mund të sigurojë vazhdimësi pa hequr spontanitetin.
Shkrimi i ndryshimeve më të rëndësishme gjatë një periudhe kohore mund t’ju ndihmojë të dalloni çdo model, ndaj vëzhgoni se çfarë përsëritet.
E dashur lexuese, mos e shndërro çdo lëkundje në një vendim. Emocionet mund të ndryshojnë shpejt; disa zgjedhje kanë pasoja shumë më afatgjata. Kur nuk ka urgjencë, t’i japësh vetes kohë para se të veprosh mund të të ndihmojë të kuptosh nëse dëshira për të ndryshuar mbetet edhe kur intensiteti emocional i momentit është zbehur.
Pyete veten se çfarë qëllimi shërben ndryshimi. Kërkimi i diçkaje të re dhe shmangia e diçkaje që na sfidon mund të duken njësoj nga jashtë. Mund të jetë e dobishme të pyesësh veten: Çfarë po përpiqem të fitoj ose të shmang duke ndryshuar?
Paqëndrueshmëria nuk është mallkim, as një e metë që duhet korrigjuar. Është një pjesë e jotja që, ndoshta, ende nuk ka gjetur fjalët e duhura për të shprehur veten.
Sepse, në fund të fundit, ndryshimi më domethënës nuk është ajo që është e dukshme nga jashtë. Është ajo që ndodh brenda.
Zgjedhja për ta kuptuar veten më mirë është tashmë një akt i kujdesit të thellë për veten, jo një dorëzim apo shenjë dobësie.
E dashur lexuese, shpresoj shumë që këndvështrimi im t’ju ndihmojë sadopak në situatën tuaj.
Gjithë të mirat!/Dritare.net
