Lula dhe Bolsonaro: Dy burra përballë drejtësisë
Wednesday 28 October 2026, 12:12
Dritare.net
Më 7 prill 2018, në São Bernardo do Campo, një burrë që e dinte se ishte i pafajshëm po përgatitej të hynte në burg. Tetë vjet më vonë, një tjetër burrë, i thirrur për t’u përgjigjur para drejtësisë, ka zgjedhur të largohet nga Brazili.
I pari quhet Luiz Inácio Lula da Silva.
I dyti quhet Flávio Bolsonaro.
Atë ditë prilli, Lula ishte i rrethuar nga mijëra njerëz përpara selisë së sindikatës së punëtorëve të metalurgjisë, pikërisht në vendin ku kishte nisur rrugëtimin e tij politik.
Ai ishte dënuar në përfundim të një procesi farsë, i cili më vonë do të anulohej nga vendimet e drejtësisë braziliane.
Një çështje gjyqësore që do t’i kushtonte 580 ditë lirie, mundësinë për të kandiduar në zgjedhjet presidenciale të vitit 2018 dhe një pjesë të jetës së tij, të cilën askush nuk do të mund t’ia kthente kurrë.
Ai mund të ishte larguar. I kishin sugjeruar të kalonte kufirin me Uruguain, të kërkonte azil politik, të strehohej në një ambasadë.
Ai zgjodhi të qëndronte.
Sepse donte t’i shikonte në sy ata që e akuzonin. Sepse ishte i bindur se do të arrinte të provonte pafajësinë e tij. Dhe sepse, pavarësisht se kishte pësuar një padrejtësi, vazhdonte të besonte te drejtësia.
Përpara asaj turme, ai mbajti një nga fjalimet më të bukura dhe më të fuqishme në historinë politike të Brazilit.
«Ata kanë urdhëruar arrestimin tim. Dhe më lejoni t’ju them diçka: unë do ta respektoj urdhrin e tyre. Dhe do ta bëj këtë sepse dua t’ua kaloj të tjerëve përgjegjësinë.
Ata mendojnë se gjithçka që ndodh në këtë vend, ndodh për fajin tim.
Nëse nuk do të besoja te drejtësia, nuk do të kisha themeluar një parti politike. Do të kisha propozuar një revolucion në këtë vend.
Por unë besoj te drejtësia. Te një drejtësi e drejtë. Te një drejtësi që e gjykon një çështje mbi bazën e akteve të procesit gjyqësor.
Është e kotë të përpiqeni të më pengoni të përshkoj këtë vend. Sepse ka miliona e miliona Lula, Boulos, Manuela dhe Dilma Rousseff, të gatshëm ta përshkojnë atë në vendin tim.
Është e kotë të përpiqeni të shkatërroni idetë e mia. Sepse tashmë ato janë përhapur në ajër dhe nuk ka asnjë mënyrë për t’i burgosur.
Është e kotë të përpiqeni ta ndalni ëndrrën time. Sepse, kur të mos ëndërroj më, do të vazhdoj të ëndërroj përmes mendjeve tuaja dhe mendjeve të fëmijëve tuaj.
Është e kotë të mendoni se gjithçka do të ndalet ditën kur Lula të pësojë një infarkt. Kjo është marrëzi. Sepse zemra ime do të vazhdojë të rrahë në zemrat tuaja.
Dhe atëherë do të jenë miliona zemra.
Të fuqishmit mund të vrasin një, dy, tri trëndafila.
Por nuk do të arrijnë kurrë ta ndalin ardhjen e pranverës. Dhe pikërisht kjo është lufta jonë: kërkimi i pranverës.»
Pastaj Lula iu dorëzua policisë, me kokën lart, dhe nisi betejën e tij për të vërtetën.
Tre vjet më vonë, Gjykata e Lartë e Brazilit anuloi dënimet e tij dhe njohu anshmërinë e gjyqtarit Sérgio Moro.
Sot, Flávio Bolsonaro, i mundur në zgjedhjet presidenciale dhe i përfshirë në hetime gjyqësore, është larguar nga Brazili drejt Shteteve të Bashkuara, pasi Policia Federale kishte kërkuar dorëzimin e pasaportave të tij.
Dhe prandaj ia vlen të kujtojmë atë pasdite në São Bernardo do Campo.
Të kujtojmë një burrë që kishte të gjitha arsyet për të humbur besimin te institucionet, por që megjithatë zgjodhi t’i besonte drejtësisë. Një burrë që mund të kishte kërkuar strehim diku tjetër, por që preferoi të përballej me fatin e tij në vendin që donte.
Një burrë që kaloi 580 ditë në një qeli dhe doli prej saj me të njëjtin bindje me të cilën kishte hyrë: se demokracia, herët a vonë, do ta thoshte fjalën e fundit.
Herën tjetër që dikush do t’ju thotë se e djathta dhe e majta janë të gjitha njësoj, se të gjithë politikanët janë njësoj, se në fund të fundit njëri vlen sa tjetri, kujtojini këtë histori.
Kujtojini São Bernardo do Campo. Kujtojini ato fjalë.
Sepse ka njerëz që, përballë drejtësisë, zgjedhin të arratisen. Dhe ka njerëz që, për të mbrojtur atë në të cilën besojnë, gjejnë guximin të qëndrojnë.
Dhe ndonjëherë, pas një dimri shumë të gjatë, arrijnë madje të sjellin përsëri pranverën./dritare.net
