Nga Rudina Xhunga
Më 10 qershor 1878, kur Fuqitë e Mëdha po vendosnin fatin e trojeve shqiptare pa pyetur shqiptarët, përfaqësues nga Kosova, Shkodra, Janina e Manastiri u mblodhën në Prizren. Ata krijuan Lidhjen Shqiptare të Prizrenit, organizimin e parë të madh politik kombëtar, me një qëllim të qartë: mbrojtjen e tokave, të drejtave dhe vetë ekzistencës së kombit shqiptar.
Shqiptarët atëherë ishin të ndarë në katër vilajete, pa një shtet të tyrin dhe pa një zë të përbashkët. Prizreni i bashkoi. I bashkoi përtej krahinave, feve dhe interesave lokale.
Sot nuk jemi në vitin 1878. Shqipëria është shtet, Kosova është shtet i pavarur dhe shqiptarët kanë aleatë të mëdhenj në Perëndim. Por vendimi i Hagës për ta dënuar Hashim Thaçin me 25 vjet burg na kujton se historia jonë mund të gjykohet, të copëtohet dhe të rishkruhet përsëri, kur mungon një përgjigje e përbashkët shqiptare.
Kjo nuk do të thotë të jemi kundër drejtësisë. Do të thotë të kërkojmë drejtësi të barabartë. Drejtësia nuk mund të jetë e plotë kur krimet serbe, masakrat, deportimi i qindra mijëra shqiptarëve dhe njerëzit ende të zhdukur zënë gjithnjë e më pak vend në kujtesën ndërkombëtare, ndërsa lufta e viktimave vendoset vazhdimisht në bankën e të akuzuarve.
Prandaj ne shqiptarëve na duhet sot një Lidhje e re e Prizrenit. Na duhet një bashkim politik, diplomatik, kulturor dhe mediatik mes Shqipërisë, Kosovës dhe shqiptarëve kudo ku jetojnë.
Na duhet një strategji e përbashkët për të mbrojtur të vërtetën e Kosovës, për të dokumentuar krimet e luftës, për të kërkuar drejtësi për të zhdukurit, për të mbrojtur shqiptarët në Preshevë, Maqedoninë e Veriut dhe Malin e Zi dhe për të mos lejuar që historia jonë të shkruhet vetëm nga të tjerët.
Në Prizren, shqiptarët kuptuan se askush nuk do t’i mbronte, nëse nuk bashkoheshin më parë me njëri-tjetrin. Ngjarja e Thaçit është një kambanë alarmi, jo për armiqësi me Perëndimin, por për t’u paraqitur përpara tij më të bashkuar, më të përgatitur dhe me një zë të vetëm.
Lidhja e re e Prizrenit nuk duhet të ngrihet mbi emocionin e një dite. Ajo duhet të jetë një marrëveshje kombëtare afatgjatë: për Kosovën, për historinë, për gjuhën, për sigurinë dhe për dinjitetin shqiptar.
Sot rreziku më i madh nuk është ajo që mund të na bëjnë të tjerët. Është ajo që mund t’i bëjmë vetes duke vazhduar të jemi të ndarë, ndërsa të tjerët vendosin përsëri për historinë dhe të ardhmen tonë. Ndaj na duhet një Lidhje e Prizrenit 2./dritare.net
