Vajza tregon momentet e fundit të babait të saj
Friday 23 October 2026, 08:08
Dritare.net
Kam qenë dëshmitare e çasteve të fundit të jetës së babait tim, duke e parë të largohej ngadalë nga kjo jetë, pikërisht para syve të mi. Dhe, sado që e dija se ajo ditë mund të vinte, nuk isha e përgatitur t’i thosha lamtumirë.
Të gjithë e dinim se gjendja e tij ishte e rëndë, por askush nuk mendonte se i kishte mbetur kaq pak kohë. Unë, mbi të gjitha, vazhdoja të kapesha pas shpresës. Shpresoja se do të përmirësohej, se do të kishim edhe një ditë tjetër së bashku, edhe një mundësi për të folur, për ta përqafuar dhe për ta pasur ende pranë meje.
Më 9 qershor shkova ta vizitoja në San Raffaele. Atë ditë m’u duk se ishte relativisht mirë dhe, për disa orë, u gënjeva nga shpresa se gjërat mund të merrnin një drejtim tjetër. Por, kur u ktheva të nesërmen, gjeta një njeri krejt të ndryshuar. Ishte shumë më i dobët, i rraskapitur nga vuajtjet, i lodhur. Ta shihja në atë gjendje ma copëtoi zemrën.
Megjithatë, u përpoqa të buzëqeshja, ashtu siç kisha bërë gjithmonë në praninë e tij. Nuk doja t’i përcillja ankthin tim dhe as ta lejoja të kuptonte nga sytë e mi se sa shumë më dhembte ta shihja duke vuajtur.
Atëherë më tha një fjali që nuk do ta harroj sa të jem gjallë: “E sheh, Marina, kështu është jeta: vjen në këtë botë, bën, bën, bën… dhe pastaj ikën”.
Ndjeva se lotët po më mbushnin sytë dhe u përpoqa me të gjitha forcat t’i mbaja. Por babai më njihte shumë mirë. E kuptoi menjëherë atë që po ndieja, kërkoi dorën time dhe filloi të ma përkëdhelte me butësi.
Ishte ai që po vuante, ishte ai që po përballej me çastin më të vështirë. E megjithatë, edhe një herë, mendimi i tij i parë ishte të qetësonte të bijën.
Më pas lexova ato katër faqe që kishte lënë të shkruara. Ishte shkatërruese. M’u duk sikur gjithçka po më shembej mbi kokë. Në ato rreshta dallova diçka që shkonte përtej një mesazhi të thjeshtë: ato ishin një lloj trashëgimie morale, një mënyrë e fundit për të lënë të ngulitura mendimet e tij, vlerat e tij dhe pikëpamjen e tij për jetën.
Dhe ndoshta, ndërsa ne vazhdonim të shpresonim, ai e kishte kuptuar tashmë se koha e tij po mbaronte.
Ato faqe i kam ende me vete. I ruaj me shumë kujdes dhe shpesh kthehem t’i lexoj. Sa herë që i lexoj, emocionohem, sepse përmes atyre fjalëve arrij ende ta ndiej praninë e tij, të njoh zërin e tij, karakterin e tij dhe atë forcë të jashtëzakonshme që e ka dalluar gjithmonë.
Nga ajo pasdite e fundit që kaluam së bashku nuk kam harruar asgjë. Më kujtohet tingulli i zërit të tij, sytë e tij, ngrohtësia e dorës së tij mbi timen. Janë kujtime që më shkaktojnë dhimbje, por që nuk do të doja t’i humbisja për asnjë arsye në botë.
Për miliona njerëz, babai im ishte Silvio Berlusconi. Një sipërmarrës, një politikan, një protagonist i historisë italiane, i dashur nga disa dhe i diskutuar nga të tjerë.
Por unë, kur mendoj për të, nuk mendoj për asgjë nga këto.
Mendoj për babanë tim. Për njeriun që më mbante për dore kur isha fëmijë, që më pa të rritesha, që më mësoi shumë gjëra dhe që më deshi gjatë gjithë jetës së tij.
Dhe përpara atij shtrati spitalor nuk ndodheshin një personazh i madh publik dhe e bija e tij.
Aty ishin vetëm një baba dhe vajza e tij e vogël, e cila do të kishte dashur t’ia shtrëngonte dorën edhe për shumë, shumë kohë. Marina Berluskoni./dritare.net
