Në një nga episodet më të veçanta të podkastit “Pa komplekse me Elionin”, në bashkëpunim me DritareTV, dritarja e një bisede të sinqertë u hap për një figurë që kishte munguar në ekran për më shumë se 25 vite: Kozeta Mamaqi. Një grua e fjalës së bukur, e mendimit të thellë dhe e një jete të mbushur me përjetime të forta, ajo erdhi jo thjesht për të treguar historinë e saj, por për të ndarë një filozofi jetese që buron nga dashuria, dhimbja dhe dinjiteti.
Që në minutat e para, atmosfera u mbush me një energji të veçantë. Kozeta nuk është thjesht një emër i njohur i gazetarisë dhe letrave shqipe; ajo është një prani që të bën për vete menjëherë. Fjalët e saj rrjedhin natyrshëm, të mbushura me kujtime, reflektime dhe një ndjeshmëri të rrallë. Ajo sjell ndërmend kohët kur shkruante për revistën “Teuta” në Prishtinë, duke krijuar një urë të bukur mes Tiranës dhe Kosovës, një lidhje që për të nuk ka qenë kurrë vetëm gjeografike, por thellësisht shpirtërore.
Rrëfimi i saj shpalos një jetë të pasur me përvoja: nga vitet e rinisë si studente e gazetarisë mes emrave të mëdhenj të letërsisë shqiptare, te sfidat e një sistemi të ashpër që e përballi me padrejtësi, internim dhe ndarje të dhimbshme nga fëmijët. Megjithatë, ajo nuk flet me mllef, por me një qetësi që të habit. Dhimbja, sipas saj, nuk të thyen, të bën më të ndjeshëm, më njerëzor.
Në jetën e përditshme, Kozeta Mamaqi mbetet një grua aktive dhe e lidhur fort me librin. Leximi është dashuria e saj më e madhe, një strehë ku gjen qetësi dhe ku ushqen mendjen. Ajo e sheh me shqetësim largimin e të rinjve nga librat dhe thekson rëndësinë e kulturës së përgjithshme si themel i një shoqërie të shëndetshme.
Një pjesë e rrëfimit që prek më thellë është ajo për familjen. Për Kozetën, fjala “nënë” është e shenjtë është përkushtim, sakrificë dhe dashuri pa kushte. Humbja e të birit, Sokol Olldashi, është plagë që nuk mbyllet kurrë, por ajo gjen forcë për të jetuar përmes kujtimeve dhe dashurisë për nipërit. Në sytë e saj, jeta nuk është një vijë e drejtë lumturie, por një mozaik momentesh, disa të bukura, disa të dhimbshme, që së bashku ndërtojnë kuptimin e ekzistencës.
Ajo flet me bindje për lirinë si vlerën më të madhe të njeriut. Për të, të jesh i lirë do të thotë të mos heshtësh përballë padrejtësisë, të jetosh me dinjitet dhe të mos lejosh që frika të të përcaktojë. Në të njëjtën frymë, ajo i inkurajon gratë të mos hezitojnë të jenë vetvetja dhe të ngrejnë zërin e tyre.
Në fund, mesazhi i saj është i thjeshtë, por i fuqishëm: jetoni pa komplekse. Mos gjykoni, mos përhapni urrejtje, por lini secilin të jetojë jetën e vet. Sepse në fund të fundit, ajo që mbetet është mënyra se si kemi dashur dhe si kemi trajtuar njëri-tjetrin.
Ky episod nuk është vetëm një intervistë, është një dëshmi e gjallë e forcës njerëzore, e një gruaje që ka kaluar shumë, por që vazhdon të rrezatojë dritë./dritare.net
