Një nisme historike: Si lindi Çmimi "Mirash Ivanaj" për Mësuesin e Vitit në Tiranë
E Shtunë 14 Mars 2026, 20:08
Dritare.net
Çdo shoqëri që aspiron progresin e mbështet atë tek arsimi, dhe thelbi i çdo sistemi arsimor është padyshim mësuesi. Në Shqipëri, ku debatet mbi infrastrukturën shkollore dhe politikat arsimore janë të përditshme, vëmendja shpesh devijohet nga figura e mësuesit. Për të ndryshuar këtë paradigmë, Fondacioni "Mirash Ivanaj" ka ndërmarrë një iniciativë unike, duke themeluar çmimin "Mësuesi i Vitit".
Gjatë intervistës në Shqip nga Rudina Xhunga në Dritare Televizion, përfaqësuesja e fondacionit Fondacioni M & M Ivanaj Institut Mimi Kotorri, shpjegoi zanafillën e kësaj ideje. Gjithçka filloi si një detyrim moral për të çuar përpara trashëgiminë e lënë nga Drita Ivanaj, themeluesja e institucionit, e cila u nda nga jeta vitin e kaluar.
Lidershipi i ri i fondacionit mori përsipër të realizonte projektet e mbetura në sirtar. Zgjedhja nuk ishte e rastësishme; ajo përkonte me vetë historinë e emrit që mban fondacioni. Mirash Ivanaj, si Ministër i Arsimit në vitet 1933-1935, ishte një figurë emblematike që zbatoi reforma rrënjësore për modernizimin dhe shqiptarizimin e shkollave. Identifikimi i një çmimi me emrin e tij është një ftesë për t'u rikthyer tek vlerat thelbësore të edukimit, ku mësuesi është autoriteti absolut i dijes dhe moralit.
Sipas Kotorrit, nisma lindi nga një shqetësim i thellë prindëror dhe qytetar. Shpesh, komuniteti përqendrohet tek pakënaqësitë, tek ankesat për sigurinë në shkolla apo për ngarkesën e teksteve, duke harruar të artikulojë fjalën "faleminderit" për ata njerëz që, përtej çdo vështirësie, edukojnë dhe formësojnë fëmijët jashtë mureve të shtëpisë. Çmimi "Mirash Ivanaj" u konceptua pikërisht si një falënderim i munguar, një mundësi që zëri i komunitetit të dëgjohej gjerësisht.
Projekti u zhvillua fillimisht si një program pilot ekskluzivisht për qytetin e Tiranës dhe u përqendrua vetëm në shkollat publike, duke respektuar kështu linjën institucionale të barazisë dhe qasjes publike që mbronte vetë Ivanaj. Organizimi u karakterizua nga një dinamikë e jashtëzakonshme. Edhe pse koha në dispozicion ishte e shkurtër — rreth 14 ditë nga thirrja e parë — reagimi i komunitetit ishte masiv. Platforma mblodhi 4,644 propozime unike. Kjo shifër nuk përfaqëson thjesht klikime në një faqe interneti, por qytetarë që morën kohën të shkruanin letra, të përshkruanin ndikimin e mësuesve të tyre dhe të ndanin kujtime emocionale.
Këto propozime ishin thelbi i një procesi thellësisht demokratik. Mësuesit nuk u zgjodhën nga komisione të mbyllura, por u propozuan nga nxënës, prindër dhe kolegë që kanë përjetuar drejtpërdrejt punën e tyre. Për të garantuar pastërtinë dhe integritetin e garës, organizatorët theksuan se çdo propozim iu nënshtrua një skanimi paraprak për të verifikuar nëse mësuesit plotësonin kriteret bazë: vite të caktuara eksperience, reputacion i pakontestueshëm, dhe një mungesë absolute e masave disiplinore gjatë karrierës.
Ky angazhim masiv dëshmoi një të vërtetë të rëndësishme: pavarësisht sfidave të sistemit, shoqëria shqiptare e ruan një respekt të thellë për figurën e mësuesit dhe është e gatshme ta shprehë atë hapur sapo t'i jepet platforma e duhur. Faza e parë e këtij çmimi theu barrierat e komunikimit tradicional mes prindërve dhe shkollës, duke e kthyer vlerësimin në një festë të përbashkët të komunitetit, një rikujtesë e fuqishme se edukimi është përgjegjësia dhe interesi i të gjithëve./L.F-dritare.net
