Fermerët e Kavajës po importojnë punëtorë nga India: Shqiptarët nuk punojnë më në buqësi!
E Hënë 9 Shkurt 2026, 09:09
Dritare.net
Ndoshta treguesi më i qartë i ndryshimeve socio-ekonomike në Shqipëri nuk gjendet në statistikat e INSTAT-it, por në stallat e fermës Leçini, ku krahas dialektit të Kavajës, tashmë dëgjohen edhe gjuhë të huaja. Ferma, e cila menaxhon rreth 203 hektarë tokë për të prodhuar ushqimin e bagëtive, është përballur me një sfidë që po gjunjëzon bizneset shqiptare: mungesa drastike e fuqisë punëtore. Zgjidhja e Erjon Leçinit ishte e guximshme dhe e pazakontë: punësimi i punëtorëve nga India. “Këtë lloj pune nuk e kanë shumë qejf njerëzit këtu. Është punë e vështirë dhe nuk vijnë, pavarësisht pagesës,” pranon Erjoni.
Ai shpjegon se rekrutimi i vendasve është bërë pothuajse i pamundur, pasi të rinjtë ose emigrojnë ose refuzojnë punën fizike në bujqësi. Kjo e detyroi atë t'i drejtohej agjencive ndërkombëtare për të sjellë punëtorë nga Azia. Ky fenomen shënon një kthesë historike për bujqësinë shqiptare, e cila tradicionalisht është mbështetur te krahu i punës familjar ose lokal. Prania e punëtorëve indianë në Gosë është dëshmi se bujqësia moderne kërkon krahë pune të qëndrueshëm që tregu vendas nuk po i ofron më. Përveç sfidave njerëzore, ferma Leçini demonstron një logjistikë të përpiktë në menaxhimin e produktit.
Procesi i dorëzimit të qumështit te përpunuesit e mëdhenj është i monitoruar me rreptësi. Kamioni (boti me qumësht) peshohet bosh dhe plot në një peshore elektronike të certifikuar, duke eliminuar çdo mundësi abuzimi me sasitë. Çdo dërgesë regjistrohet në një bazë të dhënash digjitale, duke krijuar gjurmueshmëri të plotë të prodhimit ditor. Sistemi i mbyllur i fermës, ku ata prodhojnë vetë silazhin, grurin, misrin dhe jonxhen, i mbron pjesërisht nga luhatjet e çmimeve në tregjet ndërkombëtare, por rrit nevojën për punëtorë.
Mulliri i fermës pastron dhe përgatit ushqimin, duke hequr çdo papastërti, një tjetër hallkë në zinxhirin e sigurisë. Megjithatë, Erjoni bën thirrje për më shumë vëmendje nga shteti, jo vetëm në subvencione, por në rregullimin e tregut të punës dhe mbështetjen e fermerëve që po guxojnë të rriten. Historia e fermës Leçini në këtë segment përmbyllës është një pasqyrë e realitetit shqiptar: një biznes që lufton për të kapur standardet evropiane, duke përdorur teknologji perëndimore dhe fuqi punëtore aziatike, në një tokë shqiptare që po ndryshon me shpejtësi. Është një histori mbijetese përmes përshtatjes, ku kufijtë gjeografikë bien përballë nevojës për të mbajtur gjallë prodhimin./L.F-dritare.net
