Majlinda Ziu, mësuesja më e votuar e kryeqytetit! Çmimi prestigjioz “Ivanaj” shkon te Samiu!
E Diel 15 Mars 2026, 19:07
Dritare.net
Edukimi dhe e ardhmja e arsimit në Shqipëri mbeten tema thelbësore të një debati të vazhdueshëm shoqëror, i cili shpesh fokusohet te defektet dhe problematikat e sistemit, duke lënë në hije arritjet dhe modelet pozitive. Në një intervistë të thelluar për emisionin "Shqip nga Rudina Xhunga në DritareTV, Majlinda Ziu, drejtoresha e njohur e gjimnazit prestigjioz "Sami Frashëri" në Tiranë, ndau perspektivën e saj mbi transformimin e arsimit, sfidat psikoemocionale të nxënësve të sotëm, dhe rëndësinë jetike të ruajtjes së historisë dhe kujtesës institucionale. Ziu, e cila së fundmi u nderua me çmimin "Mirash Ivanaj" si mësuesja më e mirë e kryeqytetit, ofroi një analizë të detajuar të një karriere 35-vjeçare të dedikuar tërësisht arsimit publik shqiptar.
Çmimi i akorduar nga fondacioni që mban emrin e ish-ministrit reformator të arsimit shqiptar, Mirash Ivanaj, theu traditën e vlerësimeve rutinë duke sjellë një qasje inovative dhe transparente.
Përmes një procesi votimi që përfshiu mijëra nxënës, prindër, kolegë dhe ish-nxënës, figura e mësuesit u vendos në qendër të vëmendjes publike. Për Ziun, ky çmim, i cili u kurorëzua me një mbështetje masive prej 1126 votash nga publiku dhe vlerësimin maksimal nga juria profesionale, nuk ishte thjesht një trofe personal, por një dëshmi e faktit se shoqëria shqiptare ende e vlerëson dhe e respekton figurën e mësuesit. Ziu theksoi se kur investohet te mësuesi, investohet drejtpërdrejt te brezat e ardhshëm, duke e kthyer edukimin në një shtyllë të pakontestueshme të sigurisë kombëtare.
Një pjesë e rëndësishme e intervistës u fokusua në evoluimin e rolit të mësuesit. Ziu argumentoi se mësimdhënia moderne ka tejkaluar kufijtë e përcjelljes mekanike të informacionit. Në një epokë ku teknologjia ofron akses të pakufizuar në të dhëna, mësuesi duhet të shndërrohet në një udhërrëfyes empatik.
Sipas saj, nxënësit e sotëm, veçanërisht adoleshentët, janë si "sfungjerë" që thithin çdo detaj të gjuhës së trupit dhe qasjes emocionale të mësuesit. Ajo theksoi se një mësues i suksesshëm është ai që arrin të lexojë shqetësimet e fshehura të nxënësit, të kuptojë dinamikat e tyre familjare dhe të ofrojë mbështetje në momentet e tyre të brishta. Kjo ndjeshmëri, sipas Ziut, lë gjurmë të pashlyeshme që e shoqërojnë individin gjatë gjithë jetës.
Duke iu përgjigjur kritikave të shpeshta që i bëhen rinisë së sotme, Ziu ofroi një mbrojtje të fortë për gjeneratën e re. Ajo hodhi poshtë retorikën nostalgjike që glorifikon të kaluarën dhe denigron të tashmen, duke theksuar se të rinjtë e sotëm janë të mrekullueshëm, inovativë dhe thellësisht të angazhuar në kauza sociale. Nxënësit e "Sami Frashërit" janë përfshirë në nisma të shumta vullnetare, duke filluar nga ndihma për të prekurit e tërmetit në Fushë-Krujë dhe Vorë, deri te dhurimi i gjakut dhe vizitat në pavijonet e pediatrisë. Këto veprime tregojnë një nivel të lartë qytetarie dhe ndjeshmërie që shpesh injorohet nga lajmet sensacionale.
Një tjetër temë thelbësore e trajtuar ishte fenomeni i "ikjes së trurit" dhe zgjedhja e të rinjve për të studiuar jashtë vendit. Përmes programit elitar gjerman që zhvillohet në gjimnazin e saj, qindra nxënës përgatiten çdo vit për t'u integruar në universitetet gjermane, austriake dhe franceze. Megjithatë, Ziu mban një qëndrim filozofik dhe patriotik rreth këtij fenomeni. Ajo inkurajon studentët të thithin dijet dhe përvojat më të mira evropiane, por u bën thirrje atyre të kthehen në Shqipëri. "Ky vend ka nevojë për ju që të bëhet më i mirë", është mesazhi i saj i përhershëm. Ziu beson fort se krijimi i kushteve, ruajtja e kujtesës institucionale dhe ndërtimi i një ndjenje përkatësie janë çelësi për të frenuar emigracionin e intelektualëve. Për të forcuar këtë ndjenjë përkatësie, Ziu po finalizon një projekt ambicioz: krijimin e një muzeu fizik dhe virtual të gjimnazit "Sami Frashëri".
Ky institucion, me një histori 63-vjeçare suksesi, ka qenë djepi i shumë figurave të shquara shqiptare. Muzeu synon të shërbejë si një urë lidhëse mes brezave, duke i lejuar ish-nxënësve kudo në botë të rilidhen me rrënjët e tyre. Ziu argumenton se shqiptarët vuajnë nga një mungesë e memories institucionale dhe se nisma të tilla janë të domosdoshme për të ruajtur identitetin dhe krenarinë kombëtare. Në përfundim, intervista e Majlinda Ziut shërben si një manifest për rëndësinë e edukimit si një e mirë publike. Gjatë 35 viteve të saj në arsimin shtetëror, ajo ka parë periudha të vështira tranzicioni, por nuk e ka humbur asnjëherë besimin te misioni i saj. Qëndrimi i saj stoik në sektorin publik, pavarësisht ofertave apo mundësive për të lëvizur, dëshmon për një idealizëm që i mungon shpesh shoqërisë moderne. Duke vlerësuar dhe promovuar modele të tilla, Shqipëria mund të ndërtojë një sistem arsimor që jo vetëm prodhon profesionistë të aftë, por edhe qytetarë me integritet dhe dashuri për vendin e tyre.
