Ka takime që nuk janë thjesht intervista. Janë kthime pas në kohë, rikujtime të rrugëve të nisura dikur me pasion dhe frikë, dhe mbi të gjitha, janë një dëshmi se si një derë e hapur për dikë mund të bëhet më vonë një dritare për shumë të tjerë.
Në ambientet e medias DritareTv, një vend që për shumë gazetarë të rinj ka qenë një pikënisje, u takuan sërish dy zëra të gazetarisë shqiptare. Për Elion Kollçakun, ky vend nuk ishte thjesht një studio, por një kujtim i fillimeve të tij. Pikërisht aty ai kishte realizuar podkastin e parë për letërsinë, një hap që në atë kohë dukej i vogël, por që sot merr kuptim të madh.
Në anën tjetër ishte Rudina Xhunga, një gazetare që për shumë vite ka ndërtuar ura mes njerëzve, ideve dhe historive. Ajo nuk e sheh gazetarinë vetëm si profesion, por si një mision: t’u japë hapësirë të rinjve, pa i formësuar sipas vetes, por duke i lënë të jenë ata që janë.
Ajo thotë se gjëja më e rëndësishme nuk është që dikush të të kujtojë si personin që i hapi rrugën, por që ai të kujtojë se kush ishte vetë kur e nisi atë rrugë.
Gazetaria si një portë e rastësishme
Sipas Rudinës, gazetaria shpesh nuk fillon me një plan të madh. Ndonjëherë nis me një telefonatë të thjeshtë.
Në rastin e saj, ishte nëna që e shtyu të provonte edhe një herë. Ajo ishte gati të kthehej në shtëpi, sepse nuk kishte një punë të paguar dhe Tirana dukej e vështirë. Por një këshillë e thjeshtë e ndryshoi gjithçka: të trokiste në një gazetë që as nuk e njihte mirë.
Kështu filloi rruga në gazetën Aleanca, një portë që u hap dhe nuk u mbyll më.
Por për Rudinën, mirënjohja nuk duhet të mbetet vetëm në fjalë. Ajo beson se mënyra më e mirë për të falënderuar ata që të kanë ndihmuar është të bëhesh vetë një mundësi për të tjerët. Të hapësh porta të reja.
Forca e historive që na formojnë
Një pjesë e madhe e formimit të saj lidhet me nënën, një mësuese letërsie që e ushqeu me libra, histori dhe ide. Në kujtimet e saj, ajo rrëfen se si në momente të vështira të fëmijërisë, kur kishte dhimbje, nëna i lexonte histori për njerëz që kishin sakrifikuar për ideale të mëdha.
Kjo nuk e zhdukte dhimbjen, por e vendoste atë në një perspektivë tjetër.
Më vonë, ajo u frymëzua edhe nga figura si Marie Curie, duke kuptuar se puna, përkushtimi dhe besimi në vetvete janë më të rëndësishme se çdo gjë tjetër.
Kjo ndikoi edhe në mënyrën se si ajo e sheh sot rolin e grave dhe të punës së tyre në shoqëri.
Gazetaria që të ndryshon
Një nga momentet më të forta të rrëfimit të saj lidhet me vitin 1997 në Shqipëri. Në atë kohë, ajo ishte gazetare kulture, por realiteti i vendit nuk kishte më hapësirë për kulturë.
Shqipëria ishte në kaos.
Në vend që të mbetej në zonën e saj të rehatisë, ajo vendosi të ndryshojë. Filloi të bëjë reportazhe nga terreni, duke udhëtuar nëpër vend në një kohë të rrezikshme. Ajo pranon se atëherë nuk dinte shumë për realitetin e ashpër të jetës, por pikërisht rruga e mësoi.
Ajo u kthye nga ajo periudhë ndryshe: më e fortë, më e formuar dhe me një kuptim më të thellë të gazetarisë.
Sipas saj, gazetaria nuk është vetëm të tregosh histori, por të ndihmosh njerëzit të flasin dhe të shërohen.
Përshtatja si mënyrë për të mbijetuar
Një tjetër moment i rëndësishëm në jetën e saj ishte kalimi nga televizioni në median online. Pas largimit nga televizioni, ajo e kuptoi se nuk mund të kthehej pas. Duhej të përshtatej.
Kështu lindi një rrugë e re me median online dhe me platformën që ajo ndërtoi.
Edhe pse fillimet ishin modeste, ajo insistoi në një gjë: respektin për punën dhe për njerëzit që punojnë me ty.
Madje ajo kujton një moment simbolik: një djalë që lexonte tekstet e videove me një batanije mbi kokë për të shmangur jehonën. Ky detaj e bëri të kuptonte se duhej të krijonte kushte më të mira për ekipin.
Sepse, sipas saj, çdo njeri që punon me ty është një pasqyrë e vetes tënde.
Mirënjohja që bën dritë
Në bisedë del shpesh tema e mirënjohjes.
Rudina e përkufizon atë si një moment që njerëzit shpesh e shmangin, sepse mendojnë se i vonon. Por në fakt, sipas saj, mirënjohja nuk është pengesë – është dritë.
Ajo kujton njerëz që i kanë dhënë këshilla të vogla, libra, ose thjesht një fjalë të mirë. Dhe pikërisht këto momente kanë ndikuar në rrugën e saj.
Gazetaria dhe etika
Kur flitet për etikën, përgjigjja e saj është e thjeshtë dhe e fortë: gjithçka vjen nga karakteri i njeriut.
Ajo beson se gazetaria duhet të ketë kujdes të veçantë ndaj atyre që janë më të pambrojtur: gratë, fëmijët, të moshuarit dhe madje edhe kafshët.
Për të, gazetaria nuk duhet të shfrytëzojë dhimbjen për klikime, por të tregojë histori me respekt dhe ndjeshmëri.
Patriotizmi i përditshëm
Në fund të bisedës, ajo flet edhe për patriotizmin.
Për të, patriotizmi nuk është një deklaratë e madhe apo një simbol në rrjete sociale. Është diçka shumë më e thjeshtë dhe më e vështirë: të bësh mirë punën tënde dhe të ndihmosh të tjerët të bëjnë të njëjtën gjë.
Është të qëndrosh fort në vendin tënd dhe të kontribuosh që ai të bëhet më i mirë.
Një bisedë për kohën dhe ëndrrat
Në fund, mbetet një ndjesi që përshkon gjithë këtë bisedë: koha.
Rudina duket se e ndjen kohën si një shtysë të vazhdueshme për të bërë gjërat tani, pa i shtyrë për më vonë. Sepse shumë nga gjërat më të bukura ndodhin pikërisht kur vendos të mos presësh.
Dhe ndoshta kjo është mesazhi më i fortë i kësaj bisede:
një derë e hapur sot mund të bëhet rruga e dikujt nesër.
Dhe gazetaria, në fund të fundit, është pikërisht kjo, të hapësh dritare./dritare.net
