Shtëpia e sekreteve në Zadrimë. Çfarë gjetëm brenda!
E Diel 7 Qershor 2026, 13:01
Dritare.net
Në zemër të Zadrimës, aty ku fshati ruan ende frymën e së shkuarës në çdo gur, në çdo kujtim dhe në çdo traditë, qëndron një histori e veçantë përkushtimi dhe dashurie për trashëgiminë shqiptare.
Në një reportazh të gazetares Eda Preka në DritareTV, zbulohet jeta dhe vepra e Ndoc Shaben, një njeri që për më shumë se 30 vite ka kthyer pasionin e tij në një mision: ruajtjen e kujtesës kombëtare përmes Muzeut Etnografik “Albanian Nord”.
Ky muze nuk është thjesht një hapësirë me objekte të vjetra. Ai është një botë më vete, një udhëtim në kohë, ku Shqipëria e dikurshme nuk është zhdukur, por jeton ende në çdo detaj. Brenda tij gjenden qindra artefakte që dëshmojnë jetën e brezave: radio të hershme që kanë sjellë zërat e parë të botës moderne në shtëpitë shqiptare, televizorë dhe makina shkrimi që tregojnë hyrjen e teknologjisë në një kohë tjetër, vegla pune që mbajnë ende gjurmët e mundit të përditshëm të fshatit, si dhe veshje tradicionale, stoli dhe objekte kishtare që flasin për identitetin shpirtëror të një treve të tërë.
Por ajo që e bën këtë muze të veçantë nuk është vetëm pasuria e tij materiale, por historia e njeriut që qëndron pas saj. Ndoc Shaben nuk ka parë kurrë këto objekte si sende për t’u shitur apo për t’u harruar, por si pjesë të pandara të kujtesës së një kombi. Për dekada me radhë, ai ka investuar jo vetëm mundin dhe kohën, por edhe jetën e tij, duke e kthyer çdo fitim, çdo kursim dhe çdo përpjekje në një mision të vetëm: të mos lejojë që kjo trashëgimi të zhduket.
Në një kohë kur shumë gjurmë të së kaluarës po treten ngadalë, muzeu i tij qëndron si një dëshmi e fortë se historia nuk ruhet vetvetiu, ajo ruhet nga njerëzit që e duan. Dhe Ndoc Shaben është pikërisht një prej tyre.
Reportazhi sjell edhe një reflektim më të gjerë: një komb nuk shuhet kur varfërohet, por kur harron gjuhën, zakonet dhe rrënjët e veta. Në këtë kuptim, muzeu i Zadrimës nuk është vetëm një hapësirë ekspozimi, por një kujtesë e gjallë, një thirrje e heshtur për të mos harruar.
Në fund, mbetet imazhi i një njeriu që ka zgjedhur të mos e mbajë historinë për vete, por ta kthejë në një dhuratë për brezat që vijnë, një dëshmi se kujtesa, kur ruhet me dashuri, bëhet e pavdekshme./dritare.net
