Te Xhiku, tajlandezi i Don Boskos

Nga Edlira Ruzi

Sot dua t’u tregoj për një histori suksesi. Për një restorant modest peshku, në rrugën Don Bosco. Isha ndër të parët klientë që zbarkuan në Fish Time, në fillim të 2016-ës. Në atë kohë, Xhiku, pronari dhe shefi i restorantit, kishte të punësuar vetëm 4 vetë. Ndërsa tani numri i të punësuarve ka arritur në 18 dhe Fish Time është zgjeruar me një dyqan peshku si dhe me një piceri ku piqen vetëm pizza me fruta deti. Por s’janë këto arsyet për të cilat unë kthehem atje. Për mua ka shumë rëndësi raporti shije-çmim dhe shija e Fish Time nuk le askënd indiferent.

Në mënyrë surprizë, diku nga mesi i menusë së Fish Time, shfaqen pjatat tajlandeze. Që kur i kam provuar herën e parë, nuk u jam ndarë. Fillimisht m’i sugjeroi shefi, i cili dikur gjente kohë të ulej në tavolinat e klientëve, për të parë se çfarë pëlqenin e çfarë jo. Në një nga këto biseda mësova se Xhiku kishte udhëtuar shumë në profesion. Pasi kishte kryer shkollën për hoteleri-turizëm në Greqi,  kishte nisur punën si shumë të tjerë, nga lavapjata. Më pas kishte punuar si ndihmës kuzhinier në rrjetin e restoranteve “Il Salumaio di Montenapoleone”, në Milano dhe Athinë. Për të kaluar nga një ndihmëskuzhiner C, në shef kuzhine të gradës A, Xhikut ju deshën 6 vjet. Fillimisht duhej praktika, më pas një kulturë e gjerë, në rang ndërkombëtar (duhet të njihte kuzhinën e minimalisht 5 shteteve nga kontinente të ndryshme) dhe në fund, për t’u emëruar shef duhej edhe mosha, për të ngjallur besueshmëri tek klienti.

Pasi mori një formim akademik, shef Xhiku udhëtoi drejt Tajlandës, për të njohur shije të reja. Kjo është arsyeja përse në restorantin e tij ka Thai Food dhe unë ua sugjeroj me forcë, ta provoni.

LEXO DHE :  Macron mesazh nga Beogradi: Të ndërtojmë paqen mes Serbisë dhe Kosovës

Shefi thotë se ushqimi aziatik, e veçanërisht ai japonez e tajlandez, janë shumë më të shëndetshëm se të vendeve të tjera pasi nuk përdoret yndyrë shtazore ose pana. Në vend të tyre ata përdorin qumësht frutash, si për shembull qumështi i arrës së kokosit. Një tjetër arsye është se kuzhina e tyre bazohet tek peshku i cili gatuhet/përpunohet në moment dhe jo në temperatura të larta. Kjo bën që këto ushqime të treten më lehtë në stomak si dhe të asimilohen më mirë.

Çdo ditë Fish Time është plot me klientë që nga ora 12 e drekës e deri në 12 të natës. Nga jashtë, duket se gjithçka shkon mirë. Por kur unë i bëj Xhikut pyetjen e fundit, se a ka diçka që e shqetëson, shefi fillon të flasë ndërsa unë përjetoj një déjà vu. Të njëjtat fjalë që më thonë kudo. “Punë ka, por s’ka dëshirë. S’ka staf të kulturuar, të shkolluar. S’ka njerëz që duan të punojnë”.  Fish Time, si edhe të gjitha restorantet që njoh, janë në kërkim të vazhdueshëm stafi. Ky është makthi i kohëve të fundit, për menaxherët dhe pronarët e restoranteve.

Kur i thashë se doja të bëja një shkrim për të, Xhiku s’kërkoi lavde. Kërkoi mbrojte nga shteti për kontrollin e diplomave në shkollat e kulinarisë, mbrojtje nga qiradhënësit që bëjnë presion për rritje çmimi si dhe mbrojtje nga monopoli i peshkut, në dogana. “Presioni i qiradhënësve për të rritur çmimin e ambienteve nuk të le të ecësh përpara” – thotë Xhiku, i cili ja paguan shtetit të gjitha detyrimet, por nuk ndihet i mbrojtur prej tij./dritare.net



PËRGJIGJU

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.