Liza me kaçurrela

09 Nëntor 2015

 

-Albanian Stories

Nga Rudina Xhunga

 

Liza erdhi tek unë me një tufë shkrimesh për t’ia lexuar. I kishte dërguar më parë te Muç Nano.

 

Nuk e pyeta çfarë i kishte thënë ai, por nga ishte dhe ku donte të shkonte.

 

Liza ka lindur në një fshat të largët të verilindjes dhe kujtimi i parë nga bota, i vjen nga mosha katër vjeç.

 

“Për fat të mirë, ose të keq, pësova një djegie me ujë të përvëluar, në krahun e djathtë afër shpatullës, tregon. Për fatin e mirë, se, atëherë,  ra në sy prania ime në familje.

 

Hyra në shkollë pak më e vogël, se mami këmbënguli të kisha një shoqe nga lagjia. Isha nxënëse e mirë, fëmijë i mirë, rrisja vëllain foshnjë dhe mësoja, me raste ndihmoja mamin dhe motrën në punët e bujqësisë, pasi babai ishte sëmurë.

 

Unë vij nga një familje fshati, ku ka munguar gjithmonë harmonia dhe ekuilibri, por jo dashuria e nënës. Nëna dhe motra bënin çdo gjë, në një familje ku nuk mungonte as dhuna, as dhimbja. Ato qenë heroinat e familjes.

 

Me kohë u larguam nga fshati, për t’u shpërngulur në një fshat më afër qytetit, që babai të ishte më pranë spitalit.

 

Unë vajta në shkollë të mesme, por e pata vështirë të socializohesha. Edhe me mësime nuk shkëlqeja, truri bënte rezistencë ndaj çdo gjëje të re.

 

Në vitin e tretë babai vdiq. Kujtoj motrën që qante. Unë jo. Si me të, edhe pa të, jeta nuk kishte shumë ndryshim për mua.

 

Tirana erdhi më pas, e shtyrë nga nëna dhe vëllai i saj, që kishte peng mungesën e shkollës së lartë. E bëra unë për të.

 

Me shumë se vetë shkollën, kujtoj konviktin, zërin e kujdestares së godinës, që herë-herë bërtiste në mëngjes, korridoreve, që ta ndihmonim me detyrat e partisë. I duhej të mbante punën, por ishte grua e mirë dhe e ndihmonim. Duhej të shkonim në aktivitetet e Drejtorisë, kaq qe e gjitha. Pastaj ballkoni i dhomës, ndalesa ime e ëmbël, stacioni im i vëzhgimit, hapësira dhe kontakti me ajrin dhe botën lëvizëse. Poshtë kishte çifte, makina të bukura, të qeshura, kishte jetë. Në atë dhomë konvikti, ato pak metra katrorë, ku të zihej fryma, ballkoni ishte veranda ime në botë.

 

Dhe pavarësisht së gjithës, banjove, dusheve, pamundësisë për t’u larë apo dhe qarë në vetmi, kishin një gjë të mirë ato dhoma. Ndiheshe e barabartë. Problemi ishte kur dilnim nga Qyteti i vogël në Qytetin e madh, atë për të cilin ishim thjesht konviktore.”

 

Liza mes dilemave dhe detyrimeve për ata që kishte lënë pas, në fund të studimeve, u kthye në shtëpi.

 

Ishte nëna që këmbënguli të vinte sërish në Tiranë. Mbase i dilte fati, gjente punë, bëhej dikushi dhe ia shpërblente mundin dhe sidomos besimin. Nëna e Lizës, mban familjen duke punuar në bujqësi, mban dhe Lizën në Tiranë, ia del të punojë në vend të babait dhe burrit që lënguan gjatë dhe i morën jetën, duke iu shërbyer, por jo besimin, se një ditë vajza e vogël do ia dalë.

 

Do ia dalësh, për çfarë e pyes?

 

“Nuk e di. Së pari, të mos humbas në Tiranë. Nuk e njoh qytetin. Nuk njoh njeri, veç pesë vajzave që ndajmë shtëpinë. Paguajmë qiranë, përgatisim darkën dhe bisedojmë.

 

Për ëndrrat – i them. Për luftën,  -thotë. “Kur mbaron shkollën, nis lufta. Në mes të hiçit, pa para, pa njeri, pa dashuri, pa mundësi të gjesh ritmin me të tjerët. Atëherë kthehesh edhe njëherë në kohën kur ishe katër vjeç dhe do të digjesh me ujë të nxehtë, që të të vënë re praninë.

 

Tirana nuk të vë re. Të ndrydh, të shtyp, të frikëson, të shpërfill, të shtyn drejt vendlindjes”.

 

Pastaj më pyet, pse e pyeta aq gjatë. Kur i tregoj që dua të jetë personazhi im i historisë të së hënës, stepet.

 

“Unë nuk kam histori, – këmbëngul. Jeta ime është shumë e thjeshtë, si e çdo vajze të klasës së poshtme. Nuk jam as modeli i një të reje që vjen në Tiranë dhe e provon me çdo mënyrë të arrijë ëndrrën, ose të paktën të kapë një punë. Unë jam thjesht Liza”,- përsërit e vogla me kaçurrela, ndërsa unë i shoh duartrokitjet e gjata që do e shoqërojnë një ditë.

PËRGJIGJU

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.